ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 993 ق)، عالم امامى، فقیه، متكلم، محقق، عابد و زاهد. موصوف به عالم ربانى و معروف به مقدس، مقدس اردبیلى و محقق اردبیلى. در عصر صفویه در اردبیل به دنیا آمد. پس از تحصیلات ابتدایى براى تكمیل معلومات خود به نجف رفت. در معقول و منقول از محضر شاگردان شهید ثانى استفاده نمود. ملا جمال‏الدین محمود، شاگرد جلال‏الدین دوانى، نیز از مشایخ اوست. او از سید على صائغ، شاگرد برجسته‏ى شهید ثانى، روایت كرده و پس از شهید ثانى مرجعیت شیعه را عهده‏دار بوده است. در ورع و تقوا و زهد به مرتبه‏اى رسید كه ضرب‏المثل شد. وى با شیخ بهائى و میرزا محمد استرآبادى صاحب «رجال» معاصر بود. ملا عبداللَّه شوشترى و سید محمد صاحب «مدارك» و شیخ حسن صاحب «معالم» و امیر فیض‏اللَّه تفرشى و امیر علام از شاگردان وى بودند. در نجف درگذشت و در ایوان طلاى حضرت امیرالمؤمنین (ع) دفن شد. از آثارش: «زبدة البیان فى براهین آیات احكام القرآن» كه به «آیات الاحكام» اردبیلى معروف است؛ «مجمع الفائدة و البرهان»، در شرح «ارشاد الاذهان» علامه حلى؛ «اثبات الواجب» یا «اصول الدین»؛ «استیناس المعنویة»، در علم كلام؛ حاشیه بر « شرح تجرید قوشچى»؛ حاشیه بر «شرح مختصر الاصول» عضدى؛ «حدیقة الشیعة»؛ «الخراجیة»؛ «اثبات الامامة»؛ «النص الجلى فى امامة مولانا على (ع)».[1] احمد بن محمد (ف. نجف. 993 ه.ق) در اردبیل تولد یافت. وى از علماء و متكلمین بزرگ شیعه و معروف به مقدس یا مقدس اردبیلى و محقق اردبیلى است. وى صاحب تألیفات بسیارى است از جمله: آیات‏الاحكام یا زبدةالبیان، اثبات‏الواجب (به فارسى)، استیناس المعنویه (به عربى) در كلام، الخراجیه در خراج و مالیات كه در سال 1318 ه.ق چاپ شده است و حدیقةالشیعه.